Το ονομα σου

Το ονομα σου,

Οποιο και αν ειναι, ειτε αρχίζει με Α, ειτε με Β, ειτε με Γαμα, δεν εχει σημασια.

Ειναι το ονομα σου και ειναι εκεινο που καθε φορα έρχεται στη μνημη και δημιουργεί εικόνες, θέλω, επιθυμίες.

Ειναι το ονομα εκείνου, εκείνης, εκείνων, ειναι τα ονόματα εκείνων των όμορφων ανθρώπων που δεσποζουν στο νου μας με τον πιο ομορφο τρόπο καθε φορα.

Ειναι τα ονόματα εκεινα με τα οποια υοαρχει συνδεση στις δικες μας προσωπικές και μοναχικές στιγμές μας.

Στις στιγμές εκείνες οπου παρέα με την σιωπή,

νοερα ερχονται τα ονόματα αυτών των ανθρώπων και ενίοτε μπορούν και υπενθυμίζουν ολα εκεινα για τα οποια καθένας αγωνιά, ελπίζει, φοβάται, θέλει και καπου κάπου μπορεί εν μεσω μιας δύσκολης ημερας ως και να ξεχνά.

Ειναι το ονομα σου λοιπόν, εισαι εσυ που αποτελείς σημειο αναφοράς σε μια φιλια, σε μια σχεση,

Σε μια οποιαδήποτε σχέση,

Οπου το μοιρασμα και η αληθεια σαν μια μικρή ακτινα φωτός μπορει να φωτίζει κατω απο οποιαδήποτε συνθήκη.

Το πλαίσιο σου

Ο άνθρωπος θυμίζει μεταξύ άλλων μια μεγάλη παλέτα με ποικιλια όμορφων, έντονων αλλά και απαλών χρωμάτων!

Ποια απο τα χρώματα αυτα επιλέγει

ωστε να χρωματίζει την καθημερινότητα του εξαρτάται απο τον ίδιο.

Εχει σημασια όμως να μπορει να αντιληφθεί την ομορφιά του καθε χρωματος και συνάμα την μοναδικότητα του.

Έχει σημασία να αντιληφθεί και τα συναισθήματά που γεννώνται μεσα απο τα χρώματα

και πιότερο σε ποια απο ολα αυτα εντοπίζει τον ευατο του.

Ετσι προκύπτει ένας πίνακας.

Απο το πινέλο ενός ανθρώπου που επέλεξε να βάλει στην ακουαρελα του τα χρώματα εκεινα που ο ίδιος θελησε να εμπλουτίσουν τον πίνακα του.

Και ποσο ομορφο να ξανοίγεται μπροστά σου ένας τέτοιος πίνακας

Απλόχερα σου χαρίζεται η ομορφιά ενός ανθρώπου με ολα οσα τον καθιστούν χαρούμενο, λυπημένο κοκ

Σπάζοντας τα δεσμά

Μένεις δέσμιος αυτών ως την στιγμή που αποφασίζεις πως αυτη η κατάσταση δεν ειναι αλλο για σενα,

Δεν ειναι για σένα.

Ειναι η στιγμή που η ατομική σου παρατήρηση, η αναζήτηση των θέλω σου καρποφορεί και ανθίζει μεσα σου και τοτε απλώς ανοίγεις φτερά, σπας κελιά στα οποια ησουν δέσμιος και ταξιδεύεις για το δικο σου προορισμό.

Ειναι εκείνη η στιγμή μεσω της οποίας καθορίζεις εσυ ΕΣΕΝΑ.

Όμως πρόκειται για μια αλλαγή η οποία δεν θα έρθει εύκολα, ισως και να μην έρθει καθόλου.

Αρκεί όμως να αντιληφθούμε πως κατι δεν μας αρέσει και ύστερα να τολμήσουμε να το αφήσουμε φροντίζοντας το νεο που θέλουμε να δημιουργήσουμε.

Φροντίζοντας εμας, φροντίζουμε τα φτερά μας, φροντίζουμε την δικη μας πορεία

Όλα τα ωραια κάποτε τελειώνουν;

Οχι, ολα τα ωραια δεν τελειώνουν.

Αντιθέτως μάλιστα.

Ολα τα ωραια τα οποια βιώνουμε πυροδοτουν καθετί επόμενο που ακολουθεί.

Πως προκύπτουν ομως αυτα τα ωραια;

Αυτά τα ωραία αποτελούν την κατακλείδα μιας αρχης ενος προλόγου, μιας εισαγωγής που εμεις επιλέξαμε να ξεκινήσουμε, πολλώ δε μάλλον να Τολμήσουμε να δημιουργήσουμε.

Αυτα τα ωραια λοιπόν ειναι στη θυμηση μας, οχι για να προκαλούν δυσαρέσκεια, θλίψη.

Αυτα τα ωραια αποτελούν την δικη μας κλασική συλλογή μιας μορφής προσωπικών ημερολογίων, οπου μεταξύ άλλων μπορούμε να ανοίγουμε, να διαβάζουμε, να θυμόμαστε τα τολμηματα και τις επιθυμίες μιας άλλης εποχής ή στιγμής μεσα στο χρόνο,

Καμαρωνοντας συνάμα για τα ωραια που καποτε υπήρξαν, τα οποία οχι μονο δεν τελείωσαν, αλλα συμπληρώνουν κρικο κρικο μια αλυσίδα ωραίων μνημών και γεγονότων για τα οποια υπεύθυνοι είμαστε εμείς

Ο Λαβύρινθος

Η προσοχη σου ειναι εστιασμένη σε αυτόν.

Μαγεμένη απο τα τείχη του και συγχρόνως αγχωμένη, φοβισμένη μα παρολα αυτά αποφασιζεις να τον διανύσεις.

Αποφασιζεις να βρεθείς μεσα στον λαβύρινθο εκεινον, οπου το χρώμα των τοίχων του και της κρυφής του ταυτότητας εχει αποκρυσταλλωσει καθε αγωνία σου και φόβο.

Εισερχεσαι, βαδίζεις, ορθωνεις το ανάστημα σου ισα ισα για να φτάσεις τα τείχη που ψηλώνουν εμπρός σου και εν μεσω αυτης της έγνοιας σου εχεις ξεχάσει,

Το λογο για τον οποίο επέλεξες να βρεθείς μεσα στο λαβύρινθο.

Ξέχασες πως εισαι εκει για να θαυμάσεις και να γνωρίσεις αυτα τα τείχη και τα κρυφα τους μυστικά με τα μοναδικά μονοπάτια.

Ξέχασες πως μαγεύτηκες απο αυτο και επέλεξες να συγκριθείς με τα τείχη αυτά ορθωνοντας το αναστημα σου και εν μεσω αυτης σου της στάσης ξεχασες πως ο λαβύρινθος ειναι λαβύρινθος και εσυ εισαι εσυ.

Καθετι διαφορετικό, καθετί μοναδικό.

Καθενας μοναδικός, καθεμία μοναδική.

Όμως «συνηλθες» γρήγορα απο αυτη την στιγμιαία παρά ζάλη.

Σε παρατήρησες, σε ένιωσες και ποτισες τα δικα σου στοιχεία ωστε να ανθίσουν και οχι εκεινα της σύγκρισης που ενίοτε απορρέουν απο την αγαπημένη μας κοινωνια.

Μα παρολα αυτά, δειλιασες στην έξοδο.

Ενω έφτανες ως προς αυτη και την έβλεπες, δεν βγήκες. Ένιωθες ασφαλεια ενόσω ησουν μεσα στο λαβύρινθο, απο εκει και περα όμως αγνοείς τι θα συναντήσεις. Αλλωστε την αφετηρία σου την γνώριζες καλα και πρώτη φορα τόλμησες να βαδίσεις σε ενα άγνωστο μονοπάτι ενος μεγάλου και εντυπωσιακού λαβύρινθου.

Μην μείνεις όμως μονο εκεί.

Ο Λαβύρινθος ειναι η αρχή για μια νεα συνέχεια αλλα και ανακαλυψης νέων συνθηκών πολλω δε μάλλον ενος νέου ευατου.

Ειναι ασφαλές να μένουμε σε ενα πλαίσιο οπου απλως υπάρχουν και καποιες διαδρομές να βαδίζουμε, απο το να τολμήσουμε να δημιουργήσουμε μια νεα διαδρομή, μια νεα συνθήκη με τα δικα μας μπετα. Ειναι ασφαλές και ακούραστο σωματικά, μα ψυχικα,

οσο στερεύει η χαρα,

οσο στερεύει η ελευθερία,

οσο στερεύει αυτή η ανεμελιά της κάποτε παιδικής μας ζωής όπου η ταση για εξερεύνηση και ανακάλυψη ηταν σημείο κατατεθέν,

Τοσο θα στερεύει και η χαρα της ζωής.

Για αυτο, αφου μπηκες σε αυτόν τον μεγαλο λαβύρινθο, μην σε αφήσεις εκει.

Η έξοδος οσο μακρια και άγνωστη φαντάζει, δεν θα πάψει ποτε να ειναι ενα γενναίο και περήφανο εγχείρημα σου

Εις υγείαν

Θαυμάζω την ατομική παρατήρηση του καθενός,

εκείνη οπου τα κάτοπτρα θαρραλέα και με τόλμη στρέφονται προς εμας και οχι μοναχα στους άλλους και στις ατέλειες που εμεις τολμαμε να δουμε κατα τα δικα μας δεδομένα.

Θαυμαζω την ατομική παρατήρηση διότι ειναι εκείνη που σε καθιστά συγχρόνως ενεργό άνθρωπο στην δικη σου ζωή και συναμα σε ωθει σε ανεφοδιασμό για αλλαγές.

Για αλλαγες δικες σου.

Μα οσο και αν ειναι θαυμαστή η παρατήρηση που καθένας πραγματοποιεί δεν παυει να ειναι και επίπονη.

Ποσο ευκολο να ειναι άραγε οταν εχεις ηδη επιλέξει,να αντιλαμβάνεσαι πως οχι ευτυχισμένος,

αλλα ποσο απογοητευμένος αισθανεσαι με το αποτελεσμα αυτής;

Το εβλεπα στα ματια της.

Δεν ειναι ευκολο.

Ποσο ευκολο να ειναι οταν εκει που βαζεις το φαγητο στο φούρνο να ψηθει να σκέφτεσαι : τώρα αυτό θα κάνω από εδω και πέρα;

Ετσι θα κυλησει η ζωη μεταξύ μας;

Ευτυχώς όχι.

Δεν κυλησε ετσι η ζωη της και δεν ειναι η ζωη της απλως μια ροή που κυλά χωρις προορισμό, χωρίς δυσκολίες, χωρις χαρά.

Ειναι μια ζωή που κυλα ολοένα και περισσότερο σε αυτο που επιθυμεί, σε αυτο που αναδεικνύει ολοενα και περισσότερο πτυχες της,

Σε αυτο που αναδεικνύει ολοενα και περισσότερο εκείνη.

Η παρατήρηση συμβαδιζει με την αλλαγή

Η παρατήρηση συμβαδιζει με μια διαρκή αφύπνιση

Η παρατήρηση συμβαδιζει με αγάπη ως προς εμας

Ποιοι είμαστε;

Που επιλέγουμε να βρεθούμε και γιατί;

Πως αισθανομαστε;

Νομιζω και εν όψει της νεας χρονιάς που έρχεται οπου λίγο πολύ ολοι θα πραγματοποιησουν την δικη τους ανασκόπηση, το θαρρος να αποδεχτουμε την πλήρη αλήθεια για τις επιλογες μας, μπορεί να ειναι εκεινο όπου το σημερα, το αυριο μας και το μετα, μεταξύ άλλων θα μας καταστήσει ενα σκαλοπάτι πιο κοντα στις επιθυμίες μας και τέλος πιο κοντα σε εμας, παρεα με εμας.

Εις υγείαν λοιπόν αυτών και όλων αυτών που θέλουνε, τολμανε, προσπαθούν.

Εις υγείαν λοιπόν εκείνων που οραματιζονται αυτη τη στιγμή

Εις υγειαν σε εκεινους

Εις υγείαν για εκεινο το βραδυ, σε εκεινο το μπαρ στην ομορφη Θεσσαλονίκη

Εχεις στέκι;

Εσύ έχεις στέκι;

Ξέρεις,

εκεινο το μέρος το οποίο για πρώτη φορά βρίσκεσαι διοτι εσυ εχεις επιλέξει να πας εκει,

Να βρεθείς εκεί,

Να πηγαινοερχεσαι καθε φορα σε αυτο

απο επιλογη σου και οχι γιατι καποιοι αλλοι σε τραβηξαν εκεί.

Ειναι εκεινο το στέκι οπου πας καθε φορα με πληθώρα συναισθημάτων, συναντας τον άνθρωπο εκείνον με τον οποίο μοιράζεσαι τα εσώψυχα σου και συναμα αποχαιρετάς στο τέλος με αγάπη και την χαρά της επιστροφής.

Γιατι έτσι είναι!

Οταν βρισκεσαι στο στεκι το οποίο μονος σου αναζήτησες και εκει μονος σου βρίσκεις ακομη εναν άνθρωπο που εντελει σε αυτο το στέκι τα λέτε παρέα,

Οι περιττές σκέψεις κάπως αφοπλιζονται και λαμβανουν ενεργό ρολο οι πραγματικά σημαντικές.

Ειναι να βρεις το στεκι σου και απαξ και το βρεις τοτε παραμενει μια ενεργή αφετηρία,

Μια διαρκή πορεία,

Ενα μονοπάτι με πολλές ομορφιές με φθινοπωρινές μέρες, με κρυες μέρες και με την ζεστη της άνοιξης και του καλοκαιριού στο οποίο καθε φορα, μεσα απο το στεκι αυτο πορευεστε παρέα.

Εσεις έχετε βρει το στεκι σας? Ή τα στεκια σας?

Εμενα πάντως ενα δεσπόζει εδω, αναμεσα στα πράσινα δένδρα καπου στην όμορφη Αθήνα

Κοινή πυξίδα

Στην αρχη καθε ταξιδιού,

ο καπετάνιος ειναι βέβαιος πως οι μηχανες λειτουργούν αρτια,

η άγκυρα εχει ανέβει και προπαντός ο ίδιος εχει το χαρτι με τις συντεταγμένες και την πυξίδα του συναμα για την κατα το δυνατόν μέγιστη επιτυχια του ταξιδιού.

Αν δουμε τους ευατους μας ως καπετάνιους στην αρχη αλλα και στη πορεία μιας σχέσης,

δεν αποκλείεται απο το να βιώνουμε διαρκώς ενα ασφαλές ταξίδι με το σύντροφό μας, ανακαλυπτοντας παρέα την ομορφια των πάντων γυρω μας,

αλλά και το θάρρος να σταθούμε ενώπιον δυσκολιών παρεα,

μαζι,

ωστε να μην «πνιγούμε» απο αυτές, αλλα και να μην πέσουμε απο το σκαφος μας.

Ακομη και αν το σκαφος μας ειναι ενα μικρό κανο,

αυτο δεν αναιρει την σπουδαιότητα του ταξιδιού που μπορεί να λαβει χώρα ακόμη και αν η απόσταση που θα διανυθει δεν θα ειναι μεγάλη.

Μας ενδιαφέρει όμως να ειναι σπουδαία

Μας ενδιαφέρει να είμαστε και οι δύο σταθερά στο κανο,

Μας ενδιαφέρει τα κουπιά να κρατάνε την ισορροπίες απο τα κύματα και συγχρόνως να πορευονται ως προς την ιδια κατεύθυνση.

Μας ενδιαφέρει να έχουμε ενα σημείο, ενα στοχο, που θέλουμε να φθάσουμε απο κοινού χωρις να υπάρχει καμιά απόκλιση η οποια συνεπάγεται δυσαρέσκεια, άρνηση, εντάσεις και συγκρούσεις κατα τη διαρκεια του ταξιδιού.

Για αυτό,

αφου επιλέγει ο ένας την παρέα του άλλου, ύστερα αποφασίζουν την διαδρομη την οποια θέλουν να διανύσουν,

επιλέγουν με προσοχή το σκαφος,

τα κουπια τους και κυρίως, έχουν στο σακίδιο τους Επιθυμία.

Επιθυμία να ανοίξουν πανιά προς κατι νέο και ωραιο και συνάμα τοσο γοητευτικο παρότι άγνωστο.

Σκέψη

Σκέφτομαι ποσο ωραιο ειναι να σε σκέφτεται κανείς και να στο λέει

Ερχεται στο γραφείο και μου λέει : ημουν αναμεσα σε δυο κούπες, αναρωτιόμουν πια θα μπορουσε να σε εμπνεύσει.

Κατεληξα σε αυτήν.

Ποσο σπουδαιο να μοιραζεσαι τον εργασιακο σου χωρο με ανθρώπους που οχι μονο η συνεργασία σας ρέει αρτια,

αλλα και που στις ωρες που διανυετε καθημερινά,

ο αλλος,

ο καθε αλλος μπορει και αφουγκραζεται τα θελω σου,

τις επιθυμίες σου και με μικρες αλήθειες του στο φανερώνει.

Ποσο υπέροχο ειναι αυτο,

Ποση υπέροχη ειναι μια τετοια κούπα.

Υ. Σ υπάρχουν φορες που στο φόρτο της εργασίας αυτο που θέλεις ειναι μια δοση καφέ ( οι λάτρεις του καφέ αντιλαμβάνονται πολυ καλα τι εννοώ)

Ειναι λοιπόν υπέροχο επειτα απο μια δύσκολη ημερα να χαίρεσαι αυτην υην γουλια και ακομη περισσότερο να συνοδεύεται απο την ομορφη σκέψη που προϋπήρχε απο την συνάδελφο.

Δημητρα μου, στην υγεια σου

Ποιος σου «μασουλαει» το χρόνο;

Ανωριμες σχεσεις και αλληλεπιδρασεις τις αποκαλεί ο αγαπημένος Αντώνης.

Εκεινες για τις οποιες το συναίσθημα το που επικρατεί κατοπιν επικοινωνίας ειναι αβέβαιο, αμφιθυμικο, απροσδιοριστο.

Δεν μπορείς να καταλάβεις αν πραγματικά επρόκειτο για μοίρασμα ή απλως για σπαταλη χρόνου.

Ειναι σχέσεις που διαφέρουν τα μέγιστα αλο εκεινες τις ωραιες, τις πραγματικα ωραιες που βιώνει κάποιος στην αλληλεπιδραση του με ενα πρόσωπο οπου πραγματικα νοιάζεται.

Εν αντιθέσει με εκεινους οπου η αβεβαιότητα και η δυσαρεσκεια διαχεουν νου και συναίσθημα,

Αυτες οι ωραιες σχέσεις εμπλουτίζουν και πλημμυρίζουν το καθετί εντος σου.

Ειτε πρόκειται για μια συνάντηση όπου εχεις να μοιραστείς,

Ειτε πρόκειται για μια γρήγορη αλληλεπιδραση οπου ανταλλάσετε εως και σύντομα βλέμματα, εγνοια και καμια ανησυχία δεν έχεις για το αν διπλα σου ειναι ο κατάλληλος.

Ειναι αυτοι οι ωραίοι άνθρωποι όπως αποκαλώ που οταν τους συναντας αντι να έχεις εγνοια για το χρονο σου,

Οχι μονο δεν νοιάζεσαι για το εαν πέρασε η ωρα, αλλα θελεις και αλλο, ξανα και ξανα.