Φαντάζει ιδεατό

Πράγματι φαντάζει ιδεατό η καθημερινότητα σου να απαρτίζεται από ένα σταθερό εργασιακό χώρο, από ένα σπίτι ασφαλές, από λίγους καλούς φίλους και ένα συντροφο με τον οποίο συμφωνείτε και έχετε μια όμορφη αλληλεπιδραση.

Όμως,

είναι η καθημερινότητα αυτή απόρροια των επιλογών σου,

Ή προέκυψε και επαναπαυτηκες σε αυτή διότι πληροί τις προϋποθέσεις και τις επιταγές που θεσπιζει η κοινωνία μας?

Βρες μια καλή δουλειά. Μια καλή δουλειά που να πληρώνεσαι καλά.

Αντε και την βρίσκεις, προέκυψε μια αγγελία, βρίσκεις την δουλειά αυτή και μένεις σε αυτή διότι ναι, οι απολαβές είναι πολύ καλές. Συνάμα είναι στην πόλη στην οποία βρίσκεσαι οπότε νιώθεις και τυχερός γιατί εκεί είναι οι φίλοι σου και ο σύντροφος σου. Φαντάζει ιδεατό πραγματικά.

Είναι άραγε έτσι;

Είναι πραγματικά τόσο ιδεατό;

Είναι η δουλειά αυτή ή δουλειά που επιθυμούσες; είχες φανταστεί τον ευατο σου σε αυτή την υπηρεσία όταν συμπληρωνες το μηχανογραφικο σου στην ξεγνοιαστη ηλικία των 17 χρόνων;

Ίσως ναι, ίσως και όχι. Αλλά να που η δυνατότητα να ασκήσεις να το επάγγελμα σου είναι δυσοίωνη στη σήμερον εποχή,

Απαιτείται και μια διαρκής εξειδίκευση στο αντικείμενο σου, οπότε μετά το προπτυχιακο σου ακολουθούν τα μεταπτυχιακά και ολοένα και περισσότερο εσύ πασχίζεις να έχεις ένα ολοκληρωμένο προφίλ ώστε να μπορέσεις να ασκήσεις το επάγγελμα σου.

Μια πορεία που όταν αρχίζει δεν τελειώνει ποτέ διότι η γνώση δεν σταματά.

Αντιθέτως μάλιστα, διαρκώς προάγεται, εξελίσσεται και εσύ όσο προσπαθείς θα γίνεσαι κάτοχος αυτής.

Συνεπώς, έχει σημασία σε ποια ιδεατή κατάσταση επαναπαύεσαι και μένεις προσηλωμένος.

Έχει σημασία σε ποιο 8ωρο θα ρέει η γνώση σου και η ζωή σου.

Έχει σημασία για ποιο λόγο βρίσκεσαι στην δουλειά αυτή.

Η επιθυμία, η τύχη, ή η επιλογή σου σε οδήγησαν σε αυτή.

Έχει σημασία να επαναπαύεσαι από επιλογή και όχι από τύχη. Μα πιοτερη σημασία έχει να επαναπαύεσαι όταν εσύ βρίσκεσαι στα νερά που επιθυμείς να κολυμπήσεις. Αλλωστε εκεί το καθετί θα χρωματιζεται από τη δική σου παλέτα

Το παζλ

Θυμάμαι την αγωνιώδη προσπάθεια του να τοποθετήσει το παζλ στην κατάλληλη θέση.

Τόσο όμοια ήταν αυτά τα κομμάτια που πράγματι θα ήταν εύκολο να κάνεις λίγο τα στραβά μάτια και να πεις πως το ολοκληρωσες.

Όμως δεν είναι τόσο απλό και ο κος Χρήστος το γνώριζε καλά.

Πολλές φορές η ανάγκη της σταθερότητας και της ολοκλήρωσης μιας κατάστασης οδηγεί σε βεβιασμενες κινήσεις. Αυτό όμως δεν επιφέρει και την ομοιομορφία.

Σαν βιαστείς να ολοκληρώσεις το παζλ λοιπόν, μην το ξεκινήσεις καν.

Καθετί απαιτεί που επιλέγεις να φέρεις εις πέρας απαιτεί ένα κάποιο χρόνο ώστε να το πω απλά. Η βιασύνη της ολοκλήρωσης επιφέρει άγχος, αγωνία, ένταση.

Κυρίως όμως διαταρασσει την ηρεμία που θα μπορούσες να έχεις στη ζωή σου.

Θα πάρει χρόνο μα δεν πειράζει.

Τουλάχιστον όταν ολοκληρώσεις το παζλ, θα γνωρίζεις πολύ καλά πως τα κατάφερες και θα έχεις μια σπουδαία αξία στο σακίδιο των αναμνήσεων σου μα συνάμα δεν θα χρειαστεί να επανατοποθετησεις ξανά και ξανά τα κομμάτια.

Ένα πρωί στη κλινικη

Θυμάμαι κάναμε την πρωινή μας επίσκεψη.

Φτάνουμε στο δωμάτιο της, ήταν στο αναπηρικό της αμαξιδιο με την ζέστη της ζακέτα και κοιτούσε έξω από το παράθυρο.

Απαντά ευγενικά στη καλημέρα του γιατρού και στη δική μας και συμπληρώνει :δείτε έξω, πόσα μαξιλαρια πέφτουν από τον ουρανο…

Ύστερα φύγαμε.

Εκείνο το πρωίνο έβλεπε μαξιλαρια, μα συνάμα και τον ουρανό.

Αναρωτιέμαι πως έτσι θα έπρεπε να είναι τα όνειρα και κατ επεκτασιν οι επιθυμίες. Να είναι ελεύθερες, να εκφράζονται με τόλμη και θάρρος και με άλλη τόση θέληση και αγάπη να διεκδικώνται.

Να μπορούν να είναι ορατές και όχι αμφισβητουμενες.

Να μπορούν να αναγνωριζονται και να μην «σβήνουν σταδιακά» στο όνομα της δειλία και του φόβου.

Η αγαπημενη κυρία Μαίρη, όχι μόνο τα μαξιλαρια έβλεπε να πέφτουν από τον ουρανο, μα έβλεπε και τον ουρανό.

Η κυρία Μαίρη έχει διαγνωστεί με άνοια. Τα μαξιλαρια δεν υπήρχαν μα εκείνη τα είδε.

Μπόρεσε και είδε μαξιλαρια αλλά και τον ουρανό.

Αυτόν τον υπέροχο ουρανό που ξεχνάμε ως και να τον ρεμβαζουμε μέσα στη βουή της ημέρας.

Εκείνο το πρωίνο η κυρία Μαίρη χάρισε απλόχερα το ερέθισμα για την σκέψη αυτή.

Τα όνειρα και ο ουρανός δεν πρέπει να ξεχνώνται.

Εσύ βάδιζε!

Όταν επιλέγεις να βαδίσεις σε αυτό το δρόμο ,
έγνοια μην έχεις για το ποιος σε κοιτά.

Συνέχισε στο δικό σου ρυθμό,

σε αυτόν που μπορείς ,

με την ταχύτητα που δεν σε εξαντλεί μα ούτε και σε αφήνει να ανασαίνεις γοργά
Έτσι και αλλιώς,
σαν κατευθύνεσαι εκεί που λαχταράς,
αλίμονο αν δεν βιάζεσαι,
αλίμονο αν δεν έχεις ταχυκαρδίες και αγωνία .


Όμως όταν επιλέγεις να βαδίσεις σε αυτό το δρόμο ,
έγνοια μην έχεις για το ποιος σε κοιτά.


Άλλοι θα καταλάβουν και θα χαίρονται με την πορεία σου,
άλλοι θα αναρωτιούνται ,
άλλοι θα αδιαφορούν,
άλλοι θα προσπαθούν να καταλάβουν ,

όχι τόσο για σένα,

μα πιότερο για εκείνους,
να καταλάβουν το σκοπό σου.

Για που πας και τι σκοπό έχεις.
Είναι που η περιέργεια για την ζωή των άλλων,

φαίνεται να μας αφορά περισσότερο ,

διότι πόση δύναμη απαιτείται να εστιάσουμε προς εμάς και να αναρωτηθούμε για το δικό μας σκοπό :
Αρκετή,

πολλώ δε μάλλον με τα σημερινά δεδομένα όπου η πρόσβαση στις προσωπικές σου στιγμές , είναι πίσω από μια διάφανη κουρτίνα.
Από εκείνη την μικρή και διάφανη κουρτίνα που πολλοί εχουμε επιλέξει να έχουμε
Όμως , πρόσεξε.
Τι αφήνεις να φανεί πίσω από αυτή την διάφανη κουρτίνα .

Υπάρχει πολύ ακαταστασία τριγύρω , όπως πολύ σωστά το είπε σήμερα ένας φίλος μου.
Προστάτευσε λοιπόν τα σημαντικά σου .
Προστάτευσε το χώρο και όσα σε πλαισιώνουν.
Προστάτευε εσένα και τις επιλογές σου.

«Ραγισμενα» όνειρα

Ονειρα τα αποκαλούν οι περισσότεροι
Μα επιτρέψτε μου να τα αποκαλέσω επιθυμίες.
Όχι,

δεν απορρίπτω τα όνειρα,

άλλωστε χωρίς αυτά ίσως να μην υπήρχαν και οι επιθυμίες.
Εξάλλου τα όνειρα μας πάντοτε έχουν διάφορες μορφές και ποικίλλουν μεταξύ άλλων και από το εύρος της ηλικίας, το περιβάλλον μας, τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν.
Τα όνειρα αποτελουν αν θέλεις τα «αποδυτήρια » ως το σημείο που θα φτάσουν στην αφετηρία.
Εκεί μετατρεπονται σε επιθυμίες και εσύ κατέχεις τον πρώτο λόγο για την εκκίνηση.
Ξεκινάς να τρεχεις ή να βαδίζεις όταν εσύ το ορίσεις.
Φθάνει που επιθυμησες τελικά.
Φθάνει που τόλμησες να δεις και έξω από τα αποδυτήρια και το όνειρο να μετατραπεί σε επιθυμία με εσένα έτοιμο να υποστηρίξεις.
Όση και αν είναι η απόσταση,
Είτε είσαι μόνος ή με παρέα στη διαδρομή ετουτη.
Όπως και να έχει, μπορεί να μην αποφύγεις και τις πτώσεις ή τις ήττες.
Μπορεί να αισθανθείς πως τα όνειρα σου ήταν ραγισμένα και όσο και αν μετατράπηκαν σε επιθυμίες δεν κατόρθωσες να τα υποστήριξεις.
Μην σφάλεις.
Μην σε αδικείς.
Οσο επίπονο φαντάζει ένα όνειρο έστω στη φανταστική του διάσταση, τόσο εσύ κινείσαι προς την επιθυμια.
Αρκεί να μπορείς να ονειρεύεσαι και να τροφοδοτείς την κάθε σου ονειρική σκέψη σε επιθυμία.
Αλίμονο αν τα όνειρα δεν αντανακλούν τα θέλω μας.
Αλίμονο επίσης αν στη επίτευξη τους δεν μας  ραγισουν,
Αλίμονο αν δεν μας φροντίσουμε με το καλύτερο δυνατό τρόπο ώστε να πάρουν την ωραιότερη μορφή τους.
Συνάμα τα όνειρα και οι επιθυμίες αποτελούν βαγόνια της δικής μας εξέλιξης.
Συνεπώς ο χρόνος να τροποποιεί και την αρχική μας ονειρική σκέψη και αυτό να μας ανησυχεί.
Γιατί πλέον δεν με καλύπτει αυτή η συνθήκη?
Η απάντηση είναι μία : αλλαγή.
Αλλάζουμε καθημερινά όπως ακριβώς τα φυλλώματα των δένδρων.
Κάθε ημέρα, κάθε χρόνο.

Στην αφετηρία της εμπιστοσύνης

Μπορώ να εστιάζω στα μάτια σου και αυτά να μαρτυρανε πέραν της αγάπης και την εμπιστοσύνη.

Αν μια σπουδαία αξία συνοδεύει την αγάπη είναι αυτή της εμπιστοσύνης.

Να μπορείς να έχεις στο πλευρό σου εκείνον τον άνθρωπο με τον οποίο δεν χρειάζονται λόγια πολλά.

Να μπορείς να έχεις εκείνον τον άνθρωπο που με το βλέμμα του εισπράττεις το μέγιστο της αγάπης του και της εμπιστοσύνης του στο πρόσωπο σου.

Να μπορείς να έχεις τον άνθρωπο εκείνον που την φωνή του θα χαίρεσαι, θα καμαρώνεις για την ύπαρξη του στο πλευρό σου.

Να μπορείς να έχεις τον άνθρωπο εκείνον που με ένα χαμόγελο θα φωτίζεται η ψυχή σου.

Να μπορείς να έχεις τον άνθρωπο εκείνον με τον οποίο από κοινού θα προσπαθείτε για την εξέλιξη της σχέσης σας. Όποια και αν είναι αυτή : οικογενειακή, φιλική, ερωτική, επαγγελματική.

Να τον έχεις και να τον καμαρώνεις όπως και εκείνος εσένα.

Είναι η αγάπη άλλωστε ο θεμέλιος λίθος μιας καλά εδραιωμένης σχέσης που πυροδοτεί και την πορεία της εξέλιξης της.

Είναι στο χέρι σας τα λιθαράκια με τα οποία θα την εμπλουτισετε και θα την ανοικοδομησετε σε ένα πανέμορφο «κτίσμα».

Με τα απλά, σταδιακά και σιγά σιγά.

Άλλωστε είναι αδύνατον μονομιάς να φθάσεις στην κορυφή για να πεις μετά : ναι τώρα μπορώ να εμπιστευτώ ή τώρα μπορώ να αγαπήσω.

Σταδιακά και βήμα βήμα,

Ξεκινώντας με την επιθυμια και συνάμα με την συμπαθεια κατακτάς και αυτά τα υψιστα αγαθά.

Της εμπιστοσύνης και του μοιράσματος

Υ σ Μην ξεχνάς : η αφετηρία σας μπορεί να σας βρίσκει σε άλλο σταθμό, μα η τάση για διασταύρωση και συνέχεια της από κοινού σας πορεία, είναι στο χέρι σας.

Σαν πέφτει η αυλαία

Σαν πέσει η αυλαία

Σαν πέσει η αυλαία, πάρε με μονάχα μια αγκαλιά ,
κοίτα με στα μάτια όπως έκανες ως τώρα
και να θυμάσαι :
ο χρόνος είναι σύμμαχος και η επιθυμία όπλο να ειδωθούμε ξανά!

Σαν πέσει η αυλαία!
Πόσες φορές καλούμαστε να πούμε εις το επανιδείν ή και αντίο.
Θαρρώ πολλές , εσύ ;
Αλίμονο όμως αν δεν συνέβαιναν και αυτές οι αλλαγές στη ζωή μας.
Ναι, είναι αλήθεια,
κάθε αποχωρισμός κρύβει αγωνία, λύπη, χαρά και περιέργεια για το κάθετι που ανοίγεται ομπρός μας.

Σαν πέσει η αυλαία όμως ,
τίποτα δεν θα είναι ίδιο.
Η καθημερινότητα θα πάρει νέα τροπή , μα όσα έζησες και έμαθες σαν φυλαχτό θα κρατηθούν .
Τα σημαντικά σου.
Όλα εκείνα τα οποία σε συγκίνησαν, σε παρακίνησαν, σε χαροποίησαν.

Η αυλαία θα πέσει όμως όταν είσαι έτοιμος για την αλλαγή.
Όταν πραγματικά γνωρίζεις για που θα χαράξεις ρότα.
Όταν η επιθυμία θα σε παρακινήσει για αυτό
και εδώ χρειάζεται προσοχή.
Η επιθυμία είναι αυτή που θέλεις να σε ωθήσει και όχι μια ανάγκη διαφυγής.
Άλλωστε το να δραπετεύεις είναι σχετικά εύκολο,
το να ορίζεις όμως στο χάρτη σου την πορεία που θέλεις να διανύσεις, ενίοτε αναδεικνύεται και δύσκολο.
Ας είναι όμως και έτσι , διότι και αυτό κρύβει την δική του ομορφιά . Κάπου εκεί κρύβεται και ένα μικρό Θέλω!

Ωστόσο ,

Η αυλαία θα πέσει,
και πάντοτε θα πέφτει,
είτε για να κάνεις ένα διάλλειμα ,
είτε για να κάνεις μια αρχή .
Κάθε που πέφτει όμως , για όποιο λόγο και αν πέφτει,
έχει τη σημασία να την αποχαιρετάς παρέα με εκείνους που παρέα την ανυψώσατε .
Με εκείνους που στο stage παρέα βιώσατε το καθετί .
Είναι στην ανθρώπινη φύση μας άλλωστε η αλληλεπίδραση, το μοίρασμα .
Συνεπώς , χαρά σε όποιον την εισπράττει στα backstage με τους ωραίους ανθρώπους της ζωής του , τόσο στην αρχή της όσο και στο τέλος της.

Τον ίδιο ήλιο βλέπουμε

Όπου κι αν είμαστε ,

τον ίδιο ήλιο θα βλέπουμε.

Όπου κι αν είμαστε αγαπημένη θα σε αποκαλώ

Είναι θαρρείς εκείνα τα λόγια που ψιθύριζες : σε έχω μέσα στην καρδιά μου και όσο και αν λείπω ,πάντοτε μαζί σου είμαι.

Είναι αυτά που θυμόμαστε όταν οι συνθήκες ή καλύτερα οι επιλογές μας για να είμαι ειλικρινής μας ταξιδεύουν μακριά από τα πρόσωπα που αγαπάμε . Όποια και αν είναι αυτά.

Είναι οι φορές που οι συναντήσεις συνεπάγονται αμηχανία,

κρατημένα δάκρυα,

γιατί αλήθεια ποιος θέλει να σε βλέπει να φεύγεις όταν σε αγαπά;

Κανείς.

Αυτή είναι η μόνη ειλικρινής απάντηση.

Έχουμε όμως και μια μεγάλη αλήθεια και αλίμονο αν δεν την αναγνωρίσουμε.

Σαν αγαπάω,

αγαπάω εσένα και όλο αυτό που διαμορφώσαμε παρέα

Αγαπάω εσένα για όλο αυτό που μου παρουσίασες

Ξέρεις ,

εκείνον τον άνθρωπο,

τον αρχικά αμήχανο,

μα συνάμα χαμογελαστό ,

ευγενή και ήρεμο.

Συνεπώς ,

έγνοια μην έχεις.

Αγαπημένη ήσουν , είσαι και θα είσαι.

Ακόμη,

ναι !

Εκείνα τα άξαφνα τηλεφωνήματα δεν θα πάψουν να υπάρχουν, ούτε και οι στιγμές μας.

Μόνο που θα είναι λίγο πιο αρρεές στο χρόνο ;

Αλλά και αυτό πάλι σημασία δεν έχει, διότι λίγη ώρα από το χρόνο μας , για μας είναι θησαυρός

Να μην σε ανησυχούν λοιπόν τα ταξίδια,

οι αλλαγές και οι στέγες πάνω από το κεφάλι σου.

Να σε ανησυχεί το όνειρο που όσο  ακόμη βλέπεις,

ούτε το χέρι δεν θα σηκώνεις για να το αγγίξεις.

Και να θυμάσαι,

οπου και αν είμαστε πάντοτε τον ίδιο ήλιο θα βλέπουμε.

Να προσέχεις

Να προσέχεις.

Πόσο την αγαπάω την μικρή αυτή φράση.

Είναι τόσο απλή και συγχρόνως τόσο ουσιαστική.

Να προσέχεις

Να προσέχεις γιατί σε νοιάζομαι

Να προσέχεις γιατί θέλω να σε βλέπω καλα

Να προσέχεις και συνάμα να περνάς καλά.

Απλες σύντομες φράσεις, πλημμυρισμενες από αγάπη.

Πρόσωπα χαμογελαστα, ματια που λάμπουν σε κοιτούν και δεν χρειάζεται να ειπωθεί τίποτα παραπάνω. Αυτές οι σύντομες λέξεις αρκούν.

Και εσυ?

Εσύ τις κρατάς σαν φυλαχτό.

Είναι που και εκείνοι είναι σημαντικοί όσο εσύ για εκείνους.

Συνεπώς κάθε άλλο, παρά να τις αγνοήσεις μπορείς.

Όσο επιθυμούν εκείνοι να σε βλέπουν καλά, άλλο τόσο επιθυμείς και εσύ.

Να προσέχεις

Για σένα,

Για εσάς που διαμορφώνετε την ημερα σας,

Για εσάς που ο ένας συμπληρώνει το παζλ του άλλου.

Να σε προσέχεις

Στη ροή της ημέρας

Ξεκινά η ημέρα από το πρωί.

Το ξυπνητήρι χτυπά στην κλασική του ώρα,

Εκείνη που εσύ έχεις μονίμως ρυθμισμένη στο κινητό σου.

Όμως όσο σταθερό και αν είναι το ξυπνητήρι σου άλλο τόσο φαίνεται να μην είναι η ροή της ημέρας.

Γραφείο, εξωτερικά ραντεβού, συναντήσεις, έκτακτα τηλεφωνήματα,

Επιπρόσθετα ραντεβού που ούτε καν είχες στην ατζέντα σου «εδραιωνονται» στην ημέρα σου τόσο αβίαστα που ο χρόνος πέρασε και ζυγωνει 11 το βράδυ.

Είχες μια ημέρα και μια σειρά πραγματων να φέρεις εις πέρας, ενώ συναμα οι φιγούρες των προσώπων για τα οποία νοιάζεσαι

Σαν από μηχανής θεοί προβάλλονταν στη σκέψη σου.

Απόλυτα αναμενόμενο και φυσικό καθότι δεν είσαι μόνο η δουλειά σου.

Δεν είσαι μόνο οι οικονομικές σου επιτυχιες και ένας πετυχημένος εργαζόμενος.

Πρωτίστως είσαι άνθρωπος, αλλά να που η ροή της ημέρας σου δεν είναι κάθε φορά το ίδιο σταθερή όπως το ξυπνητήρι σου.

Το αξιοθαυμαστο είναι πως παρόλο που η ζωή σου τρέχει με τα όσα εσύ έχεις επιλέξει να θρεφεσαι μέσα στην ημέρα σου,

Δεν ξεχνάς εκείνους για τους οποίους πραγματικά χαίρεσαι να σε φροντίζεις και να γευματιζεις μαζί τους.

Δεν ξεχνάς εκείνους με τους οποίους γελάς, αγκαλιαζεσαι και ηρεμείς.

Δεν ξεχνάς εκείνους που θέλεις να θυμάσαι.

Και αυτό είναι που σε καθιστά και ωραίο άνθρωπο.

Δεν ξεχνάς να πάρεις ένα τηλέφωνο για να ακούσεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα έστω και περασμένες δώδεκα

Δεν ξεχνάς γιατί μπορεί η ημέρα σου να ήταν γεμάτη από μίτινγκ, διορθώσεις, εργασίες και οτιδήποτε άλλο συγκαταλέγεται στην εργασιακή σου ζώνη,

Αλλά πιότερο σημαντικοί είναι εκείνοι με τους οποίους ζεις και απολαμβάνεις την ζωή.

Ένα άρθρο,

λίγες λέξεις για εκείνους που όσο αργά και αν είναι δεν διστάζουν να καλέσουν στο τηλέφωνο.

Για εκείνους τους θαρραλέους που όσο περασμένη και αν είναι η ώρα,

Η επιθυμία τους για σύνδεση μαζί σου είναι τόσο σημαντική…..

Όπου και ένα τηλέφωνο μια περασμένη ώρα,

Μόνον ανωφελο δεν χαρακτηρίζεται.