Χριστούγεννα

Επιλεγμένα

Είναι μέρες όμορφες αλλά και κρύες

Μα ποιον απασχολεί;

Όλοι προετοιμάζονται για τα Χριστούγεννα , με τα εορταστικά τραπέζια ,τα πλούσια εδέσματα ,τα εύγεστα μελομακάρονα ,τα δώρα κάτω από το δένδρο, τις βραδινές εξόδους με τις καλοντυμμένες κυρίες και τους κυρίους τους,τις βόλτες στα πάρκα με τους στολισμένους κορμούς,τους αγιοβασίληδες με τα καλικαντζαράκια να παλιμπαιδίζουν όπως αρμόζει στα πάρκα.Όλα αυτά και ότι συνεπάγεται η περιόδος των Χριστουγέννων λαμβάνει χώρα σε κάθε σημείο του κόσμου τούτου .

Όμως οι παραπάνω αναφορές αντικατοπτρίζουν μια πλευρά από τις πολλές που υπάρχουν. Μια άλλη ακόμη ιδιαίτερη πλευρά ,είναι εκείνη που προβάλλεται στην άνωθεν εικόνα με τα χέρια μιας γιαγιάς δίπλα από το Χριστουγεννιάτικο δένδρο.

Την ρωτάω :Κυρία Λ….. γιατί τόσο χαμογελαστή σήμερα ;

Γιαγιά: Γιατί περιμένω την κόρη μου και μου αρέσει που είμαι δίπλα στο δένδρο. Είναι όμορφο.

Είναι λοιπόν και αυτή η πλευρά των ανθρώπων οι οποιοι βρίσκονται μέσα κάποια ψυχιατρική κλινική , καθίμενοι κοντά σε ένα χριστουγεννιάτικο δένδρο ελπίζοντας σε κάποιο θαύμα των Χριστουγέννων. Για αυτούς ένα θαύμα μπορεί να είναι η σωτηρία του κόσμου από τους ίδιους,

μπορεί να είναι η νίκη τους ενάντια στα τέρατα που εμφανίζονται κατά την διάρκεια της νύχτας,

μπορεί να είναι η αίσθηση ασφάλειας που δεν αισθάνονται..Μπορεί, μπορεί ,πολλά μπορούν να είναι τα θαυματα στα οποία ελπίζει ο καθένας.

Οτι και να είναι όμως, είναι Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Ι , βρίσκονται στην άλλη πλευρά ,σε μια πλευρά που κάποιοι αγνοούν ολοκληρωτικά ,κάποιοι έχουν γνώση και συμπονούν και κάποιοι άλλοι στέκουν δίπλα τους για να νοηματοδοτήσουν τις ελπίδες τους με την διαρκή στήριξη τους.

Καλά και ιδιαίτερα όμορφα Χριστούγεννα στην πλευρά αυτή των ανθρώπων ,

στην πλευρά των ανθρώπων που αγωνίζεται όχι σε καθημερινές και δύσκολες συνθήκες διαβίωσης αλλά στους ίδιους τους ~ τους ευατούς

και στην επίπονη

και χρόνια μάχη ,

να φθάσουν τον ευατό τους……

και να αγγίξουν έστω και για λίγο την αλήθεια τους απαλλαγμένοι από φωνές και εικόνες που έχουν πλαισιώσει την ζωή τους.

Κι αν ειναι η ωρα περασμένη, θελω να σε ακούσω.

Κι αν ειναι η ωρα περασμένη, θελω να σε ακούσω.

Ας ειναι περασμένη η ωρα, διόλου δεν πειράζει. Γνωριζεις καλα πως το τηλέφωνο ηχεί χαριν κάποιου που θελει με χαρα να σε ακούσει.

Διαβάζεται τοσο ομορφα, δημιουργούνται ενδεχομένως σκέψεις για δικα σας τηλέφωνα, ποτε και απο ποιους » χτυπάνε» αλλα και εαν χτυπάνε.

Θα εστιάσω ομως στο δευτερο σκέλος.

Ακουω συχνα να λενε δεν προλαβαίνω να σε πάρω,

Άργησα να τελειωσω με τις δουλειές,

Πήγε αργα και δεν ηθελα να σε ενοχλήσω.

Στη πραγματικότητα, χρονο και διάθεση δεν ειχες να μιλήσεις, οποτε τηλεφωνο θα έπαιρνες;

Ισα ισα που θα λαχταρουσες να ξαπλωσεις στο κρεβατι σου, να παρεις αγκαλια το μαξιλαρι σου και να κλείσεις τα ματια σου. Πιθανον να σαι τοσο κουρασμένος που ουτε αγκαλια στη σύντροφο σου δεν θα χες το κουραγιο να δώσεις.

Υπαρχουν φορες που αναρωτιέσαι για τη κοπωση αυτή. Ταλανίζεις τη σκεψη σου οταν προλαβαίνεις για το πως θα περάσεις ενα ελεύθερο απόγευμα, ( ευτυχώς υπάρχουν και ελεύθερα απογεύματα χωρις υποχρεώσεις) μα εσυ αγνοείς το τι θα ηθελες ιδανικα να κανεις για σενα.

Βλεπεις το τεμπο σου κινείται τοσο γρήγορα καθημερινά, οπου σχεδον με μαθηματική ακρίβεια δεν χρειάζεται να αναλωθείς σε σκέψεις για το τι θέλεις να κάνεις, άλλωστε ειχες επιλέξει προ καιρού τι ηταν αυτό.

Όμως, οσο συνειδητά και αν βρισκεσαι στο παρον και στην καθημερινότητα που εχεις διαμορφώσει, η κοπωση, σωματικη και ψυχική αποτελούν το σακίδιο που εχεις στη πλατη σου διαρκώς και ποσο αλήθεια να το κρατάς διαρκώς μαζι σου;

Δυο και δυο ισον τέσσερα

Επτα και πέντε ισον δώδεκα

Δεκα και ενα ισον έντεκα.

Η ζωη σου, εσυ και η καθημερινότητα σου δεν εισαι μαθηματικά, μα εισαι άνθρωπος.

Οσο και αν βρισκεσαι εντός μιας κατάστασης που έχεις χρωματίσει με δικα σου χρώματα, ή οσο μπορει να απεχεις ακομη απο αυτη οπου ιδανικα θελεις να σε τοποθετήσεις, μην ξεχνας να σε φροντίζεις.

Μην αφεθείς στη κοπωση της εργασίας και των όποιων αλλων υποχρεώσεων.

Φρόντισε να σε θρέψεις παρεα με οσους και οσα αγαπάς και λαχταράς. Αν μη τι άλλο, απο οσα σε εθρεψες, σήμερα εισαι εδώ.

«Στεγνώνεις»

Πως να στο πω αλλιώς;

Στερεύεις απο διψα για ζωή.

Σταγόνα ιδρώτα δεν θα τρέξει απο το μετωπο σου αν αφεθείς μονο στη δουλεια σου, στο σπιτι σου, στη σχεση σου.

Ναι, ειναι επιλογες σου και τις υποστηρίζεις. Διδεις χρονο καθημερινα για αυτες τις επιλογες σου, μα ερχεται η ωρα που λες, νιώθω κουρασμένη το τελευταιο καιρό. Σαν να μην εχω ενέργεια, σαν να θελω μονο να μεινω σπιτι μου και να απεχω απο ολα.

Στέρεψε η ενεργεια σου βλέπεις γιατι αθωα θεώρησες πως οι επιλογες που εκανες κάποτε θα σε συνοδεύουν μια ζωη.

Στερεψε η ενεργεια σου διοτι πίστεψες πως το όνειρο των 20 θα παραμενει ονειρο και των 30 αγνοώντας ομως τον παραγοντα της εξέλιξης. Της προσωπικης σου εξέλιξης.

Ναι μεγαλώνεις και ειναι απολύτως φυσιολογικό να θελεις να αλλάξεις ρότα.

Να πλεύσεις με αλλα πανιά σε αλλες θάλασσες. Να αντικρίσεις νεες ακτες και να αγναντεψεις διαφορετικα σοκάκια.

Στέρεψε η ενεργεια σου αφου εκλεισες το κεφάλαιο των επιθυμιών σου απο τα 20 ξεχνώντας πως καθε χρονος που περνα ενδεχομένως να σου γεννα και νεα όνειρα.

Μα αυτο δεν ειναι λάθος.

Ειναι ανθρώπινο. Το μαρτυρά άλλωστε το ιδιο το σωμα μας. Οι αντοχες του περιορίζονται σαν μεγαλώνει. Η δυναμη μειώνεται. Δεν μπορεις να τρέχεις στα 50 με την ιδια δυναμξ των 20 και των 30,

Ωστοσο το ευτυχημα ειναι πως μπορεις να τρέχεις, το κανεις και παίρνεις χαρα απο αυτό.

Η ενεργεια σου στέρεψε γιατι φοβασαι να αλλάξεις κατι απο την μικρη βολεψη σου.

Στερεύει η ενεργεια αν δεν την ποτιζεις με μερακι καθημερινά και θεωρείς πως παντοτε θα εισαι ετσι οπως οταν πρωτοξεκινησες και επελεγες τα βηματα σου.

Μην αφεθείς στο φόβο και την αγωνια της αλλαγής. Μην σε κρατάς στο ιδιο μοτίβο ξανα και ξανα.

Καθε καλοκαιρι ανανεώνεις την γκαρνταρόμπα σου με νεα καλοκαιρινά

Αντιστοίχως πράττεις και το χειμώνα

Και?

Και ξεγελάς τον ευατο σου πως με νεα αξεσουαρ και ρουχα υπαρχει πρόοδος γιατο χρονο με χρονο αντε να ξοδεύεις περισσότερα.

Στερεύεις ομως απο ενέργεια σαν εχεις κλεισει το μπαούλο των επιθυμιών σου και το εχεις καταχωνιασει σε μια παλια αποθήκη νομίζοντας πως οτι επιθυμουσες τοτε, επιθυμείς και τώρα.

Τι λες; παμε να το ψαξουμε παρεα; θα εχω και εγω καπου το δικο μου

Η αληθεια τους

Βρεθηκα τις προάλλες να συζητώ με το διευθυντή της ψυχιατρικης κλινικης ατην οποια και εργάζομαι.

Μιλούσαμε για τους ασθενείς μας, για τη συμπεριφορά τους και για τα οσα εκεινοι μαθαινουν σε εμας.

Συνήθως διδονται τα ευσημα στο ιατρικό νοσηλευτικό προσωπικό, μα πολλακις αγνοείται μια αλήθεια.

Οταν η όποια θεραπεια ειναι επιτυχής αυτο ειναι αποτελεσμα και του ιδιου του ασθενους και της επιθυμιας του να βοηθήσει τον ευατο του σε συνςργασια με εμας.

Υπάρχουν φορες οπου στην μικρη φαινομενικα τους δυσκολία, οπου π.χ ενδεχομένως δεν κοιμηθηκαν καλα το βραδυ,

χτυπανε την πορτα του γραφειου μας και το θετουνε οι ιδιοι πρωτίστως ως θεμα συζήτησης.

Ειναι εκεινοι οι οποιοι πολλες φορες μας μαθαίνουν την αξια των απλων πραγμάτων. Χαίρονται με τα απλα ισως γιατι δςν μπορούν και να χαρουν με ολα αυτα τα φαντασμαγορικα και μεγαλοπρεπή οπου ολοι εμεις εξω χαιρόμαστε τοσο πολυ οπου μελημα μας ειναι η δημοσίευση τους στα social media.

Προφανώς και ειμαστε στην αγκαλια της τεχνολογίας και της διαδικτυακής αλληλεπιδρασης,

αλλα να,

θαυμαζω και χαιρομαι αυτους τους ανθρώπους,

τους ασθενείς μας,

οι οποιοι παρα την πληθώρα των προβληματων τους, δεν ξεχνάνε να φροντίσουν τους ευατους τους,

δεν ξεχνάνε να χαρισουν το βλεμμα τους στον ήλιο.

Μα πάλι δεν έφτασα

Κοιταζω το ρολόι και βλέπω την ωρα : ειχε παει μια το ξημέρωμα. Επρεπε να φυγουμε γιατι το πρωίνο ξυπνητήρι θα χτυπουσε νωρις και πάλι.

Παλι ειπαμε τοσα και θα μπορούσαμε αλλα τοσα, μα ο χρονος κυλα, συμβιβαζομαστε με την ροη του και αναμένουμε την επομενη συναντηση μας.

Μα παλι δεν εφτασα.

Παλι δεν προφτασα να πω ολα οσα θέλω.

Και ποτέ δεν θα προλαβαίνεις να πεις ολα οσα θέλεις, τοσο εσυ, οσο εγω, οσο και ο καθενας μας.

Οταν εισαι παρεα με εκείνους οπου η ροη σας συμβαδίζει,

Οπου τα βλέμματα εναρμονιζονται αντικρυζοντας το ενα το άλλο,

Οπου το ηρεμο ηχόχρωμα ταξιδεύει την καθε λέξη που εκφράζεται,

Οπου το ενδιαφέρον εκπέμπεται τοσο αβίαστα,

Ναι ειναι αληθεια, παλι δεν θα φτάσεις να πεις ολα οσα θέλεις.

Μα και να εχεις πει τα σημαντικα σου,

Παλι θα αφήσετε κατι για την επόμενη φορά. Ειτε σκεψη, ειτε προβληματισμό.

Το βέβαιον ειναι πως θα επιστρέψεις σπιτι σου και ενα αισθημα πληρότητας θα εχει κυριευσει σκεψη σου.

Ειναι μια αλήθεια. Οταν εισαι με εκεινους τους ωραιους ανθρώπους, τα συναισθήματα διακατεχονται το ενα το αλλο με μια ακολουθία πληρως ισορροπημένη.

Λίγο πριν το επόμενο βήμα

Ειναι ευκολο να ξεγελαστεί η καρδια σου λιγο πριν το επόμενο βήμα.

Για εκεινο το βημα που θα σε οδηγήσει σε εκεινη την κατάσταση που καποτε οραματιζοσουν τον ευατο σου.

Για εκεινο το βημα που νυχτες για νύχτες ταξιδευες το νου σου, τη σκέψη σου.

Ειναι ευκολο να ξεγελαστεί η καρδια σου λιγο πριν το επομενο βημα.

Ειναι ευκολο να δειλιάσει και να μεινει στάσιμη στην «αγκαλια» της σταθερότητας και της φαινομενικα γνώριμης ασφαλειας που ειχες εως τωρα.

Ειναι ευκολο ως και να «τρομοκρατηθει » να παραλύσει, να ειναι πια ανήμπορη να ταξιδεύει όπως εκεινες τις νύχτες που γυροφερνε ξανα και ξανα σε εκεινο το όνειρο.

Ειναι ευκολο αλλα και δυσβασταχτο μελλοντικο φορτίο να σε κρατήσεις στη μεση του ταξιδιού εκείνου που καποτε ηλπιζες να ολοκληρώσεις.

Απαιτεί θάρρος, τολμη και μεγαλο κουράγιο να πεις οχι μπροστα στο φόβο που καραδοκεί να σου ψαλιδισει το όνειρο.

Μην το επιτρέψεις.

Μην σε σταματήσεις.

Συνεχισε να ταξιδεύεις, να πορευεσαι, να μαγευεσαι απο ολα εκεινα που καθημερινά συγκινούν καθε πυλωνα συναισθήματος.

Συνεχισε παρεα με εκείνους που χαιρονται την ελευθερία. Ειναι εκεινοι που θα σε εμπιστευτούν και παρεα θα γνωρίσετε νεες οδούς, δημιουργώντας το δικο σας χάρτη.

Συνέχισε και αν πλημμυριζει ο χωρος σου απο περιττές φωνες που σου υποδεικνύουν τι να πράττεις, μπορεις να ανοιξεις την πορτα και να ξεχυθείς στη ζωή. Να την χαρεις και να την δαμασεις οσο εσυ επιθυμεις, αγαπας και θέλεις.

Διοτι μεταξυ των σπουδαιοτερων στην ομορφη ζωη μας, ειναι να μπορεις να αποφασίζεις ελεύθερος

Υ. Σ κι αν πιστεύεις πως ως τωρα δεν μπορεσες να το κάνεις, παντοτε ξημερωνει μια ημερα και αρχιζει και παλι η ζωή.

Φτανει να «ξυπνήσεις» απο το ληθαργο του φόβου.

Φαντάζει ιδεατό

Πράγματι φαντάζει ιδεατό η καθημερινότητα σου να απαρτίζεται από ένα σταθερό εργασιακό χώρο, από ένα σπίτι ασφαλές, από λίγους καλούς φίλους και ένα συντροφο με τον οποίο συμφωνείτε και έχετε μια όμορφη αλληλεπιδραση.

Όμως,

είναι η καθημερινότητα αυτή απόρροια των επιλογών σου,

Ή προέκυψε και επαναπαυτηκες σε αυτή διότι πληροί τις προϋποθέσεις και τις επιταγές που θεσπιζει η κοινωνία μας?

Βρες μια καλή δουλειά. Μια καλή δουλειά που να πληρώνεσαι καλά.

Αντε και την βρίσκεις, προέκυψε μια αγγελία, βρίσκεις την δουλειά αυτή και μένεις σε αυτή διότι ναι, οι απολαβές είναι πολύ καλές. Συνάμα είναι στην πόλη στην οποία βρίσκεσαι οπότε νιώθεις και τυχερός γιατί εκεί είναι οι φίλοι σου και ο σύντροφος σου. Φαντάζει ιδεατό πραγματικά.

Είναι άραγε έτσι;

Είναι πραγματικά τόσο ιδεατό;

Είναι η δουλειά αυτή ή δουλειά που επιθυμούσες; είχες φανταστεί τον ευατο σου σε αυτή την υπηρεσία όταν συμπληρωνες το μηχανογραφικο σου στην ξεγνοιαστη ηλικία των 17 χρόνων;

Ίσως ναι, ίσως και όχι. Αλλά να που η δυνατότητα να ασκήσεις να το επάγγελμα σου είναι δυσοίωνη στη σήμερον εποχή,

Απαιτείται και μια διαρκής εξειδίκευση στο αντικείμενο σου, οπότε μετά το προπτυχιακο σου ακολουθούν τα μεταπτυχιακά και ολοένα και περισσότερο εσύ πασχίζεις να έχεις ένα ολοκληρωμένο προφίλ ώστε να μπορέσεις να ασκήσεις το επάγγελμα σου.

Μια πορεία που όταν αρχίζει δεν τελειώνει ποτέ διότι η γνώση δεν σταματά.

Αντιθέτως μάλιστα, διαρκώς προάγεται, εξελίσσεται και εσύ όσο προσπαθείς θα γίνεσαι κάτοχος αυτής.

Συνεπώς, έχει σημασία σε ποια ιδεατή κατάσταση επαναπαύεσαι και μένεις προσηλωμένος.

Έχει σημασία σε ποιο 8ωρο θα ρέει η γνώση σου και η ζωή σου.

Έχει σημασία για ποιο λόγο βρίσκεσαι στην δουλειά αυτή.

Η επιθυμία, η τύχη, ή η επιλογή σου σε οδήγησαν σε αυτή.

Έχει σημασία να επαναπαύεσαι από επιλογή και όχι από τύχη. Μα πιοτερη σημασία έχει να επαναπαύεσαι όταν εσύ βρίσκεσαι στα νερά που επιθυμείς να κολυμπήσεις. Αλλωστε εκεί το καθετί θα χρωματιζεται από τη δική σου παλέτα

Το παζλ

Θυμάμαι την αγωνιώδη προσπάθεια του να τοποθετήσει το παζλ στην κατάλληλη θέση.

Τόσο όμοια ήταν αυτά τα κομμάτια που πράγματι θα ήταν εύκολο να κάνεις λίγο τα στραβά μάτια και να πεις πως το ολοκληρωσες.

Όμως δεν είναι τόσο απλό και ο κος Χρήστος το γνώριζε καλά.

Πολλές φορές η ανάγκη της σταθερότητας και της ολοκλήρωσης μιας κατάστασης οδηγεί σε βεβιασμενες κινήσεις. Αυτό όμως δεν επιφέρει και την ομοιομορφία.

Σαν βιαστείς να ολοκληρώσεις το παζλ λοιπόν, μην το ξεκινήσεις καν.

Καθετί απαιτεί που επιλέγεις να φέρεις εις πέρας απαιτεί ένα κάποιο χρόνο ώστε να το πω απλά. Η βιασύνη της ολοκλήρωσης επιφέρει άγχος, αγωνία, ένταση.

Κυρίως όμως διαταρασσει την ηρεμία που θα μπορούσες να έχεις στη ζωή σου.

Θα πάρει χρόνο μα δεν πειράζει.

Τουλάχιστον όταν ολοκληρώσεις το παζλ, θα γνωρίζεις πολύ καλά πως τα κατάφερες και θα έχεις μια σπουδαία αξία στο σακίδιο των αναμνήσεων σου μα συνάμα δεν θα χρειαστεί να επανατοποθετησεις ξανά και ξανά τα κομμάτια.

Ένα πρωί στη κλινικη

Θυμάμαι κάναμε την πρωινή μας επίσκεψη.

Φτάνουμε στο δωμάτιο της, ήταν στο αναπηρικό της αμαξιδιο με την ζέστη της ζακέτα και κοιτούσε έξω από το παράθυρο.

Απαντά ευγενικά στη καλημέρα του γιατρού και στη δική μας και συμπληρώνει :δείτε έξω, πόσα μαξιλαρια πέφτουν από τον ουρανο…

Ύστερα φύγαμε.

Εκείνο το πρωίνο έβλεπε μαξιλαρια, μα συνάμα και τον ουρανό.

Αναρωτιέμαι πως έτσι θα έπρεπε να είναι τα όνειρα και κατ επεκτασιν οι επιθυμίες. Να είναι ελεύθερες, να εκφράζονται με τόλμη και θάρρος και με άλλη τόση θέληση και αγάπη να διεκδικώνται.

Να μπορούν να είναι ορατές και όχι αμφισβητουμενες.

Να μπορούν να αναγνωριζονται και να μην «σβήνουν σταδιακά» στο όνομα της δειλία και του φόβου.

Η αγαπημενη κυρία Μαίρη, όχι μόνο τα μαξιλαρια έβλεπε να πέφτουν από τον ουρανο, μα έβλεπε και τον ουρανό.

Η κυρία Μαίρη έχει διαγνωστεί με άνοια. Τα μαξιλαρια δεν υπήρχαν μα εκείνη τα είδε.

Μπόρεσε και είδε μαξιλαρια αλλά και τον ουρανό.

Αυτόν τον υπέροχο ουρανό που ξεχνάμε ως και να τον ρεμβαζουμε μέσα στη βουή της ημέρας.

Εκείνο το πρωίνο η κυρία Μαίρη χάρισε απλόχερα το ερέθισμα για την σκέψη αυτή.

Τα όνειρα και ο ουρανός δεν πρέπει να ξεχνώνται.

Εσύ βάδιζε!

Όταν επιλέγεις να βαδίσεις σε αυτό το δρόμο ,
έγνοια μην έχεις για το ποιος σε κοιτά.

Συνέχισε στο δικό σου ρυθμό,

σε αυτόν που μπορείς ,

με την ταχύτητα που δεν σε εξαντλεί μα ούτε και σε αφήνει να ανασαίνεις γοργά
Έτσι και αλλιώς,
σαν κατευθύνεσαι εκεί που λαχταράς,
αλίμονο αν δεν βιάζεσαι,
αλίμονο αν δεν έχεις ταχυκαρδίες και αγωνία .


Όμως όταν επιλέγεις να βαδίσεις σε αυτό το δρόμο ,
έγνοια μην έχεις για το ποιος σε κοιτά.


Άλλοι θα καταλάβουν και θα χαίρονται με την πορεία σου,
άλλοι θα αναρωτιούνται ,
άλλοι θα αδιαφορούν,
άλλοι θα προσπαθούν να καταλάβουν ,

όχι τόσο για σένα,

μα πιότερο για εκείνους,
να καταλάβουν το σκοπό σου.

Για που πας και τι σκοπό έχεις.
Είναι που η περιέργεια για την ζωή των άλλων,

φαίνεται να μας αφορά περισσότερο ,

διότι πόση δύναμη απαιτείται να εστιάσουμε προς εμάς και να αναρωτηθούμε για το δικό μας σκοπό :
Αρκετή,

πολλώ δε μάλλον με τα σημερινά δεδομένα όπου η πρόσβαση στις προσωπικές σου στιγμές , είναι πίσω από μια διάφανη κουρτίνα.
Από εκείνη την μικρή και διάφανη κουρτίνα που πολλοί εχουμε επιλέξει να έχουμε
Όμως , πρόσεξε.
Τι αφήνεις να φανεί πίσω από αυτή την διάφανη κουρτίνα .

Υπάρχει πολύ ακαταστασία τριγύρω , όπως πολύ σωστά το είπε σήμερα ένας φίλος μου.
Προστάτευσε λοιπόν τα σημαντικά σου .
Προστάτευσε το χώρο και όσα σε πλαισιώνουν.
Προστάτευε εσένα και τις επιλογές σου.

«Ραγισμενα» όνειρα

Ονειρα τα αποκαλούν οι περισσότεροι
Μα επιτρέψτε μου να τα αποκαλέσω επιθυμίες.
Όχι,

δεν απορρίπτω τα όνειρα,

άλλωστε χωρίς αυτά ίσως να μην υπήρχαν και οι επιθυμίες.
Εξάλλου τα όνειρα μας πάντοτε έχουν διάφορες μορφές και ποικίλλουν μεταξύ άλλων και από το εύρος της ηλικίας, το περιβάλλον μας, τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν.
Τα όνειρα αποτελουν αν θέλεις τα «αποδυτήρια » ως το σημείο που θα φτάσουν στην αφετηρία.
Εκεί μετατρεπονται σε επιθυμίες και εσύ κατέχεις τον πρώτο λόγο για την εκκίνηση.
Ξεκινάς να τρεχεις ή να βαδίζεις όταν εσύ το ορίσεις.
Φθάνει που επιθυμησες τελικά.
Φθάνει που τόλμησες να δεις και έξω από τα αποδυτήρια και το όνειρο να μετατραπεί σε επιθυμία με εσένα έτοιμο να υποστηρίξεις.
Όση και αν είναι η απόσταση,
Είτε είσαι μόνος ή με παρέα στη διαδρομή ετουτη.
Όπως και να έχει, μπορεί να μην αποφύγεις και τις πτώσεις ή τις ήττες.
Μπορεί να αισθανθείς πως τα όνειρα σου ήταν ραγισμένα και όσο και αν μετατράπηκαν σε επιθυμίες δεν κατόρθωσες να τα υποστήριξεις.
Μην σφάλεις.
Μην σε αδικείς.
Οσο επίπονο φαντάζει ένα όνειρο έστω στη φανταστική του διάσταση, τόσο εσύ κινείσαι προς την επιθυμια.
Αρκεί να μπορείς να ονειρεύεσαι και να τροφοδοτείς την κάθε σου ονειρική σκέψη σε επιθυμία.
Αλίμονο αν τα όνειρα δεν αντανακλούν τα θέλω μας.
Αλίμονο επίσης αν στη επίτευξη τους δεν μας  ραγισουν,
Αλίμονο αν δεν μας φροντίσουμε με το καλύτερο δυνατό τρόπο ώστε να πάρουν την ωραιότερη μορφή τους.
Συνάμα τα όνειρα και οι επιθυμίες αποτελούν βαγόνια της δικής μας εξέλιξης.
Συνεπώς ο χρόνος να τροποποιεί και την αρχική μας ονειρική σκέψη και αυτό να μας ανησυχεί.
Γιατί πλέον δεν με καλύπτει αυτή η συνθήκη?
Η απάντηση είναι μία : αλλαγή.
Αλλάζουμε καθημερινά όπως ακριβώς τα φυλλώματα των δένδρων.
Κάθε ημέρα, κάθε χρόνο.