Χριστούγεννα

Επιλεγμένα

Είναι μέρες όμορφες αλλά και κρύες

Μα ποιον απασχολεί;

Όλοι προετοιμάζονται για τα Χριστούγεννα , με τα εορταστικά τραπέζια ,τα πλούσια εδέσματα ,τα εύγεστα μελομακάρονα ,τα δώρα κάτω από το δένδρο, τις βραδινές εξόδους με τις καλοντυμμένες κυρίες και τους κυρίους τους,τις βόλτες στα πάρκα με τους στολισμένους κορμούς,τους αγιοβασίληδες με τα καλικαντζαράκια να παλιμπαιδίζουν όπως αρμόζει στα πάρκα.Όλα αυτά και ότι συνεπάγεται η περιόδος των Χριστουγέννων λαμβάνει χώρα σε κάθε σημείο του κόσμου τούτου .

Όμως οι παραπάνω αναφορές αντικατοπτρίζουν μια πλευρά από τις πολλές που υπάρχουν. Μια άλλη ακόμη ιδιαίτερη πλευρά ,είναι εκείνη που προβάλλεται στην άνωθεν εικόνα με τα χέρια μιας γιαγιάς δίπλα από το Χριστουγεννιάτικο δένδρο.

Την ρωτάω :Κυρία Λ….. γιατί τόσο χαμογελαστή σήμερα ;

Γιαγιά: Γιατί περιμένω την κόρη μου και μου αρέσει που είμαι δίπλα στο δένδρο. Είναι όμορφο.

Είναι λοιπόν και αυτή η πλευρά των ανθρώπων οι οποιοι βρίσκονται μέσα κάποια ψυχιατρική κλινική , καθίμενοι κοντά σε ένα χριστουγεννιάτικο δένδρο ελπίζοντας σε κάποιο θαύμα των Χριστουγέννων. Για αυτούς ένα θαύμα μπορεί να είναι η σωτηρία του κόσμου από τους ίδιους,

μπορεί να είναι η νίκη τους ενάντια στα τέρατα που εμφανίζονται κατά την διάρκεια της νύχτας,

μπορεί να είναι η αίσθηση ασφάλειας που δεν αισθάνονται..Μπορεί, μπορεί ,πολλά μπορούν να είναι τα θαυματα στα οποία ελπίζει ο καθένας.

Οτι και να είναι όμως, είναι Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Ι , βρίσκονται στην άλλη πλευρά ,σε μια πλευρά που κάποιοι αγνοούν ολοκληρωτικά ,κάποιοι έχουν γνώση και συμπονούν και κάποιοι άλλοι στέκουν δίπλα τους για να νοηματοδοτήσουν τις ελπίδες τους με την διαρκή στήριξη τους.

Καλά και ιδιαίτερα όμορφα Χριστούγεννα στην πλευρά αυτή των ανθρώπων ,

στην πλευρά των ανθρώπων που αγωνίζεται όχι σε καθημερινές και δύσκολες συνθήκες διαβίωσης αλλά στους ίδιους τους ~ τους ευατούς

και στην επίπονη

και χρόνια μάχη ,

να φθάσουν τον ευατό τους……

και να αγγίξουν έστω και για λίγο την αλήθεια τους απαλλαγμένοι από φωνές και εικόνες που έχουν πλαισιώσει την ζωή τους.

Ο κος Γιώργος

Ωραιος άνθρωπος ο κύριος Γιώργος

Κοντα 90 χρονών και φιλαθλος της ΑΕΚ.

Ελενη πότε παίζει η ΑΕΚ? Με ρωτάει και ψάχνω το πρόγραμμα αγωνιστικής να του απαντήσω.

Δεν νοιάζεται ομως για την ΑΕΚ μονάχα, τον ενδιαφέρει πότε παιζει και ο Ολυμπιακός, πότε ο παναθηναϊκός και κάμποσες ακομη ομάδες. Φιλαθλος ο κύριος Γιώργος.

Μα και ωραιος άνθρωπος. Δεν τον απασχολούν μοναχα οι ομάδες, μα και οι άνθρωποι,

πρωτίστως δε η οικογένεια του και τα εγγόνια του.

Την σύζυγο του δυστυχώς ομως δεν την εχει πλεον στο πλευρό του εδω και λιγα χρονια. Ωστόσο 56 χρονια ηταν μαζι.

Περάσατε όμορφα κύριε Γιώργο?

Μονο ομορφα μου απαντά?

Χαρούμενα, ευτυχισμένα, με αλήθειες πάντοτε. Σήμερα δεν ξερω ομως το γίνεται. Παλια ηταν αλλιώς, τωρα ολα ειναι διαφορετικά.

Ημουν και ειμαι ΜΠΕΣΑΛΗΣ ( τι ωραία λεξη σκέφτομαι). Τιμησα τον γαμο μου, την γυναικα μου και τα παιδια μου.

Τώρα με φοβο κοιτάζω καθημερινά το χρονο απο αυτο το μικρό ρολοι στο συρτάρι μου, άλλοτε φοβαμαι πιο πολύ, αλλοτε λιγότερο.

Να ζήσω πολλα χρόνια ακομη δεν θα μπορέσω και αυτο με φοβίζει, όμως ακομη θελω να μαθαίνω για την ΑΕΚ, μα πιο πολυ θελω να ακουω τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου. Εχω λόγο ακομη να ζω, καθε ημερα.

Μα και τώρα που το σκέφτομαι, λογους βρίσκω καθε ημερα να ξυπνάω και να λεω την καλημέρα σε εμενα και μετα σε όλους εσας που μπαίνετε στο δωμάτιο αυτό.

Τελικα κοριτσι μου, μαλλον συμβιβάζομαι και δεχομαι την ιδεα του θανάτου, ξέρω πως θα συμβεί, μα καθε φορα που σκέφτομαι ολα οσα εχω ζησει και ολα εχω αγαπήσει και ολα εκεινα για τα οποια άξιζε και αξίζει να ζω,

ηρεμώ και καθε ημερα το χαμόγελο μου οφειλεται σε ολα αυτα που θέλησα, τόλμησα , εκανα, προσπαθησα και προσπαθώ.

Ημουν και θέλω να μαι ΜΠΕΣΑΛΗΣ οπως πρεπει να ειμαστε ολοι.

Αυτα τα ωραια μου λεει ο κύριος Γιώργος, ποτε καθισμένος στο αναπηρικό αμαξίδιο, ποτε ξαπλωμένος στο κρεβατι του.

Αλήθειες ωραίες, συμπεράσματα ζωης και ακομη δεν θελει να φτασει στον επίλογο γιατι αυτός έρχεται την πιο αναπάντεχη ωρα ορισμένες φορές.

Συνεπώς ο κυριος Γιώργος προσπαθεί για τα συμπεράσματα του και απο αυτα ειναι ευτυχισμένος

Ωραιος άνθρωπος ο κύριος Γιώργος.

Να ναι καλα.

Τα λιθαράκια της φιλίας

Είναι φορές που συνυπάρχεις με ανθρώπους .

Οι συνθήκες ,

οι επιλογές σας θέλουν μαζί και ακόμη καλύτερα εσείς σας θέλετε μαζί.

Είναι αυτές οι σχέσεις που μοιάζουν στην αρχή σαν μικρά λιθαράκια από τα οποία κρέμονται οι απογευματινές βόλτες,

οι πρωινοί καφέδες,

το δεκαπεντάλεπτο διάλειμμα στο κυλικείο,

οι βραδινές συναντήσεις στα ρακάδικα της πόλης ,

με την διαφορά πως με το πέρασμα του χρόνου ,

με τις χλμ αποστάσεις που δημιουργούνται έχουν πια »μετουσιωθεί» σε πυλώνες εγκαθίδρυσης μιας ισχυρής σχέσης.

Σε κάθε αρχή ρέει και η επιθυμία της συνάντησης.

Αυτή η σκέψη πως ταιριάζεις με έναν άνθρωπο και θέλεις να τον γνωρίσεις περισσότερο.

Δεν γνωρίζεις ακριβώς ,

για να είμαι ειλικρινής δεν μπορείς να ξέρεις από τις πρώτες φορές πως πρόκειται για μια σχέση που θα εδραιωθεί στο χρόνο.

Αυτό το ανακαλύπτεις σταδιακά , σιγά σιγά, step by step .

Με τα όσα μοιράζεστε, με τα όσα επιθυμείτε να μοιραστείτε , με τα όσα σας μαγεύουν στον όμορφο κόσμο τούτο, με τα όσα χαιρόσαστε και συγκινείστε, με τα όσα κοινά σχέδια πορεύεστε στο παρόν και στο μέλλον, με τα όσα διαφορετικά σχέδια πορεύεστε στο παρόν και στο μέλλον.

Όπως και να έχει,

όπως και να έχει θεμελιώσει ο καθένας τις σχέσεις του,

γνωρίζει καλά πως η θέληση και η επιθυμία να έχεις έναν άνθρωπο στη ζωή σου γιατί τον χαίρεσαι και απολαμβάνεις την παρέα του είναι εκείνα τα πρώτα μικρά λιθαράκια από τα οποία θα χτίσετε ένα υπέροχο »οικοδόμημα» στο οποίο ανοίγοντας τις πόρτες του,

εσείς και μόνο εσείς,

σε κάθε δωμάτιο του ,

θα έχετε φροντίσει με μεράκι και φροντίδα να στολισετε με κάδρα κάθε χρώματος τις στιγμές σας και την πληθώρα γεγονότων που ως τώρα έχουν αποτελέσει τους προλόγους, το κεντρικό σας θέμα, τον επίλογο , τα θαυμαστικά,τα ερωτήματα , το καθετί εν πάση περιπτώσει της ζωής σας

Κάποτε , κάπως έτσι ξεκίνησαν και τα μικρά μας λιθαράκια

και τώρα φτάσαμε με ένα τηλέφωνο βαδίζοντας σε διαφορετικά σοκάκια,

να μπορούμε να επικοινωνούμε τα χρώματα μας.

Κάποτε, κάπως έτσι δημιουργούνται οι ωραίες φιλίες

Κάποτε βαδίζαμε παρέα στα όμορφα στενάκια του Ρεθύμνου αλλά δεν μας έφτανε και έτσι ανοιγόμασταν λίγο πιο πέρα.

Από το μαγευτικό κάστρο της Φορτέτζας και σε όλο το μήκος της παραλίας.

Κοινή ροή

Πλησιάζει το τέλος του Αυγούστου.


Μήνας ξεγνοιασιάς,

διακοπών,

ηρεμίας,

χαράς και διασκέδασης για πολλούς.
Μήνας βεράντας και διαρκούς ρεμβάσματος του φεγγαριού .
Πως είναι δυνατόν άλλωστε να μην ρεμβάσεις το Αυγουστιάτικο φεγγάρι ;
Να μην κολυμπήσεις στα νερά της θάλασσας υπό το φως του;
Να μην αφεθείς στην ομορφιά του απλώς θαυμάζοντας το;
Σαν τις ανθρώπινες σχέσεις .
Κάπως έτσι αφήνεσαι μαζί τους και ταξιδεύετε σε νέες διαδρομές και μονοπάτια που χαράζετε παρέα έχοντας στο σακίδιο της πλάτης σας ένα και μόνο εφόδιο :
αυτό της έγνοιας και του μοιράσματος ο ένας για τον άλλο.
Σε αυτό το ταξίδι άλλωστε περισσεύει ο εγωισμός και η ανάδειξη των επιτευγμάτων γιατί απλώς δεν ενδιαφέρεσαι να αναδειχθείς και να υπερτερείς δίπλα στους ανθρώπους αυτούς που έχεις επιλέξει να συνδιαλέγεσαι,
αλλά έτσι και αλλιώς αυτή η »ανάγκη» ή η επιθυμία όπως θέλετε πείτε το,
ποτέ δεν αποτέλεσε εφόδιο σου σε κανένα ταξίδι .
Και όλα αυτά τα αντιλαμβάνεσαι όταν απολαμβάνεις την ομορφιά των πάντων γύρω σου χωρίς έγνοια του πως θα ανταποκριθείς σε αυτά,
χωρίς έγνοια του πως θα σχολιάσεις το καθετί ,
χωρίς έγνοια καμιά,
διότι όταν πλάι σου βρίσκονται εκείνοι με τους οποίους η ροή σας συμβαδίζει,
καμιά έπαρση δεν χωρά ούτε σε σκαμνάκι .

Υ. Σ και όπως ελεγε και ο αγαπημένος Πάνος, οσο μεγαλώνεις η πυραμίδα στενεύει. Εκει βρίσκεσαι με εκείνους που οσο και αν οι συνθήκες και οι δυσκολίες κυριευσουν την άνοδο σας, εσεις θα ανεβαίνετε παρέα!

Στη καρέκλα του σκηνοθέτη

Καμια φορα αξιζει να ρεμβαζεις και να χαιρεσαι τα οσα ως τωρα έχεις βιώσει.


Ολα τα οσα εισέπραξες καλοδεχουμενα και μη,

αξιζει να τα ρεμβαζεις στη στιγμη και στο χρονο που εσύ επιθυμείς.
Εκει,
καθισμένος σε μια απλη καρεκλα του σκηνοθέτη,

κανε ενα flashback και οπως πολυ σωστα έχει πει ενα αγαπημένο μου πρόσωπο, μπορει να μην ειναι εφικτό να ελέγξουμε καθετί,

πολλω δε μάλλον τα δυσάρεστα, αλλα μπορουμε να ελέγξουμε το πως θα δράσουμε σε καθε γεγονός.
Οταν λοιπόν επιθυμείς,
Απήλαυσε ολα εκεινα τα οποια ως τωρα εχει το σεναριο της ζωης σου,
Ολα εκεινα για τα οποια αισθάνθηκες χαρα, λυπη, έκπληξη, αγαπη, ενθουσιασμό, φοβο, ολα εκεινα για τα οποια κλήθηκες με τόλμη να κανεις την ανατροπή στον πιο αναμενόμενο επιλογο και εγραψες τις δικες σου σειρές!

Εκει, ακομη και μια απλή καρέκλα του σκηνοθέτη

Βούρκος οκνηρίας

Υπαρχουν φορες που θελεις να αφεθείς,

να βυθιστείς,

να βαλτώσεις θα έλεγα στην καθημερινότητα την οποια εσυ εχεις δημιουργήσει, εσυ και οι συνθήκες στις οποιες θέλησες να κολυμπήσεις.

Ειναι αξιοθαυμαστο ομως πως μπορεις και το αντιλαμβάνεσαι.

Η αντίληψη της κατάστασης στην οποια βρίσκεσαι αποτελει το εφαλτήριο εκεινο που θα πυροδοτήσει αν θελεις την εκτόξευση απο αυτη, γιατι περί εκτόξευσης επρόκειτο.

Ναι,

εκτόξευση,

δεν μπορει να ερμηνευτεί διαφορετικα οταν βιώνεις την απωλεια των ενδιαφεροντων σου, αισθανεσαι την απωλεια ολων εκείνων που αφηνεις πισω σου, εισπράττεις το συναισθηματικο και ψυχικό κοστος αυτης της οκνηρίας στην οποια βρίσκεσαι και ναι θα βγεις απο αυτη.

Ειμαι βέβαιη πως θα δραπετεύσεις απο αυτη διοτι η αντίληψη της κατάστασης στην οποια βρίσκεσαι θα σε ωθήσει στο τερματισμό αυτης της κατάστασης.

Τότε ειναι που θα αναδυθείς με πιότερη δύναμη προστατευοντας καθετι σημαντικο σου

Τοτε ειναι που θα υπερασπιστείς με σεβασμό τα θέλω σου,

Τοτε ειναι που αν θελησεις να αφεθείς ξανα σε μια παρομοια γνώριμη κατάσταση,

Η εμπειρία σου και η εκτόξευση που προηγήθηκε θα ειναι τα ισχυρότερα οπλα στη φαρετρα σου ωστε να την διαχειριστεις και συνάμα να αναδυθείς ξανα κερδισμένος.

Αλλωστε, αν δεν εισπράξεις το κοστος της απώλειας, καθε μορφης, πως θα γευτείς και θα χαρείς την οποια ομορφια της ζωής

Πως θα μπορεσεις διαφορετικα να αναγνωρίσεις και να καλό δεχτείς το πραγματικα ομορφο;

Κοντα το ξημέρωμα

Ξυπνάς τη νύχτα από όνειρα που σε τρομάζουν.
Από μια εικόνα που έρχεται απρόσκλητη και εισβάλλει στη προσωπική στιγμή της ξεκούρασης σου,
στη στιγμή εκείνη που κοιμάσαι και που πραγματικά επιθυμείς να ονειρεύεσαι αν όχι τίποτα ,

τουλάχιστον κάτι όμορφο.
Ξυπνάς τη νύχτα από όνειρα που σε τρομάζουν και ενδεχομένως να μην έχεις κάποιον δίπλα σου να κουρνιάσεις , να ηρεμήσεις ή έστω κάποιον όπου θα ξυπνήσεις να το επικοινωνήσεις και να σου πει πως : ένα όνειρο ήτανε, πάει πέρασε.
Ξυπνάς τη νύχτα από όνειρα που σε τρομάζουν και αυτό είναι αναμενόμενο μεταξύ άλλων.
Θα ξυπνήσεις !
Μια εικόνα ,

μια σκέψη θα κάνει το παιχνίδι της και θα σε ταράξει για λίγα λεπτά.
Όμως μην αφήνεις να σε ταράζει η πραγματικότητα.
Την πραγματικότητα σου ,
την αλήθεια σου ,
μοιράσου την,
εμπιστεύσου την παρέα με εκείνους όπου μπορούν πρωτίστως να σε ακούσουν,

να σε νιώσουν μα κυρίως αφιερώνουν χρόνο για σένα ακόμη και εκείνες τις ώρες που άλλοι κοιμούνται.
Εκείνοι βρίσκονται κοντά σου,

σε ένα παγκάκι,

κάποιο ξημέρωμα κοιτώντας σε στα μάτια .
Δέκτες της δικής σου αλήθειας με όπλα τους το σεβασμό και την αγάπη τους για σένα.
Γιατί όσο και αν σε τρομάζει ένας εφιάλτης ,

άλλο τόσο μπορεί να σε τρομάζει μια δική σου αλήθεια και η σκέψη πως αν γίνει ορατή στους άλλους ενδεχομένως να σκέφτεσαι πως κάτι θα αλλάξει στη σχέση σας.
Τίποτα δεν θα αλλάξει ,
τίποτα δεν θα φθείρει την σχέση σας.
Ίσα ίσα που θα εδραιωθεί ένας ογκόλιθος ένωσης μεταξύ σας
μιας και είναι εξαιρετικά πανέμορφο να μοιράζεσαι αυτά που κάποτε πίστευες πως δε θα μπορούσες ποτέ να αποκαλύψεις από φόβο μην χάσεις κάποιον.
Γιατί χάνεις όταν δεν αποκαλύπτεις από φόβο,
χάνεις όταν δεν αποκαλύπτεις από την ανησυχία μην κατακριθείς,
χάνεις όταν δεν αποκαλύπτεις από το φόβο της απόρριψης.
Ησύχασε,
εκεινοί που είναι να μείνουν κοντά σου θα μείνουν και θα είναι κοντά σου
ακόμη και στους πιο »τρομακτικούς εφιάλτες σου».

Πάμε ξανά

Ποιοι πάνε και που;

Ενταξει, ειναι ευκολότερο να μοιραζεσαι τις χαρές, τα ωραια σου, τα χαμογελα σου,

Αλλα με τα δυσκολα σου τι γίνεται;

Όσο και αν μοιραστείς το καημο σου, παραμένει καημος δικος σου και οσα και αν ακους απο τα προσωπα που πραγματικά νοιαζονται για σενα, ο καημος παραμένει καημος και εσυ τις νύχτες ισως και να ξαγρυπνας «πολεμώντας» αυτον τον καημο.

Μεχρι που, εκείνη ή εκείνος ή εκείνοι ησυχως πλησιάζουν, σε αφουγκραζονται χωρις Βιάση, παρακολουθούν τα οσα μοιραζεσαι, τα οσα Τέλος πάντων για σενα αποτελούν δυσκολία και καπου εκει αισθάνεσαι πως και η δυσκολία εχει την φωλια της.

Φωλιαζει σε εκείνους που γενναία θελησαν να σταθούν διπλα σου σε οτι σε στενοχωρεί η σε δυσκολεύει.

Φωλιαζει σε εκείνους που θελησαν να ακούσουν και να μάθουν για σένα πέραν των ωραίων, εκεινα για τα οποια κοπιάζει η ψυχη σου.

Φωλιαζει σε εκείνους που οτι και αν ακούσουν κυρίως σε αγαπούν, σε κατανοούν και που κοιτάζοντας σε στα ματια σου λένε πάμε

Παμε για τωρα, για οποτε χρειαστεί, πάμε.

Και αυτό το πάμε που ακούγεται στο συννεφο της δικης σου δυσκολίας, αναδεικνύει την ομορφια του μοιράσματος.

Γιατι σημασία δεν έχει μονο να μοιράζεσαι την καλύτερη εκδοχή σου μαζι του, /τους,

Μα και την σκοτεινή την φοβισμένη, την διστακτικη και την ντροπαλή,

Και εκείνοι να λένε πάμε ξανα, παμε σε αυτό.

Εκεί όπου

Εκει όπου η φωνη σου σπάει,

Εκει όπου εκφράζεις την σκεψη σου,

Εκει όπου στα δυσκολα σου χτυπας την πόρτα,

Εκει οπου πατάς την κληση του ονοματος στο τηλέφωνο ωστε να μοιραστείς τα Χαρούμενα και τα δυσκολα σου,

Εκει όπου το δάκρυ θα τρέξει σαν την πρωτη αχτίδα του ήλιου οπου λιγοι βλέπουν το πρωί,

Εκει συναντας εσυ τους δικους σου ανθρώπους.

Εκεινους με τους οποίους συντροφευετε στη ζωή.

Εκεινους που με αφορμες ωραιων μα και στεναχωρων περιστατικών τους βρίσκεις πάντοτε εκεί.

Μα η αληθεια ειναι πως ειναι πάντοτε εκεί,

Απλως στα μεγαλα και ουσιαστικά γεγονοτα για σενα εκεινοι επισφραγιζουν την φιλια και την σχέση σας.

Εκει όπου συναντας την αδύναμη, την ευάλωτη πλευρα σου,

Εκει όπου συναντας τα μεγαλύτερα χαμογελα σου,

Εκει παρεα με εκείνους,

Σε αυτες τις στιγμές

Τοποθετείτε ογκόλιθους

Εκει

Καθως πέφτει η νύχτα

Καθώς πέφτει η νύχτα και εσυ ετοιμαζεσαι να κλείσεις τα ματια σου, αναρωτήσου για λίγο :

Σήμερα,

εκανες οτι καλύτερο μπορούσες για σένα;

Η ημερα σου ξεκίνησε με εφοδιο τις επιθυμίες σου ή τις άφησες στην αναμονη για λίγο αργότερα;

Σκέφτομαι πόσο ομορφα ξεκινα η ημερα οταν την καλωσορίζουμε ετοιμοι να γευτούμε αγαπημένες συνήθειες μας.

Ναι, απο το πρωί. Δεν πρέπει αλλωστε αυτα για τα οποια χαιρόμαστε να μενουν σε αναμονή ή σε χρονοδιάγραμμα για το πότε θα λάβουν χώρα.

Το καθετί με το οποίο χαιρόμαστε πρέπει να λαμβάνει δράση με την έναρξη της ημέρας.

Διοτι αν η αγαπημενη μου συνήθεια να πηγαίνω για τρέξιμο μπει σε λιστα αναμονής για λίγο αργότερα,

επειδή το πρωί θελω να χουζουρεψω λιγο παραπάνω στο κρεβατι,

μαλλον το τρέξιμο θα γίνει παρελθόν και το χουζουρεμα μια ανοστη καθημερινότητα.

Αν δεν αφιερώσω χρόνο στις επιθυμίες μου,

Στα θέλω μου,

Δεν θα μπορώ να απολαύσω και να χαρω κανενα χουζουρεμα και εντέλει κανενα πρωινό.

Αν αφήνω σε μια διαρκή αναμονή αυτα τα οποία με ευχαριστούν,

Τότε δεν θα μπορέσω ποτέ να με ρωτήσω εαν σημερα εκανα οτι καλύτερο μπορούσα.

Γιατί πολύ απλά,

ποτέ δεν μπόρεσα να υποστηρίξω ενα θέλω μου ωστε να με ταλανίζει η σκεψη της νύχτας.

Οπότε σκεφτείτε το εσείς : Σήμερα, κανατε οτι καλύτερο μπορούσατε;

Οχι γιατι

Θα χρειαστεί να απεχεις

Θα χρειαστεί να απέχεις

Θα χρειαστεί να απέχεις από συγκεντρώσεις φίλων και από διασκεδαστικά τριήμερα .

Θα χρειαστεί να απέχεις από πάρτυ ,

θα χρειαστεί να απέχεις από ανέμελες στιγμές που χαρίζουν οι διακοπές με τους φίλους σου.

Θα χρειαστεί να απέχεις από αυτές τις μοναδικές και υπέροχες στιγμές,

μα είναι φορές που οι συγκυρίες δεν συγκλίνουν και όχι μόνο δεν συγκλίνουν αλλά χαράζουν μια τεράστια χιλιομετρική απόσταση ακόμη και αν υπήρχε πιθανότητα σύζευξης των αποστάσεων.

Θα χρειαστεί να απέχεις και σίγουρα αυτό δεν είναι ευχάριστο όταν γνωρίζεις πως απέχεις από την συναναστροφή σου με τα αγαπημένα σου πρόσωπα,

μα είναι ένα μικρό τίμημα όταν επιλέγεις να ακολουθήσεις το χτυποκάρδι σου .

Άλλωστε κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί πως όταν ακολουθείς την επιθυμία σου δεν θα στερηθείς τίποτα και κανέναν.

Αυτή η επιθυμία και αν έχει κόστη ,

Αλλά όσα κόστη και αν έχεις

άλλα τόσα οφέλη έχει για σένα που τολμάς να βρεθείς σε ένα άλλο μονοπάτι !

Ωστόσο θα χρειαστεί να απέχεις

Όμως υπάρχει μια αλήθεια εδώ :

όσο και αν απέχεις ,

νοερά θα βρίσκεσαι πάντοτε στη σκέψη εκείνων που υπό άλλες συνθήκες θα βρισκόσουν δίπλα τους .

Δίπλα σε εκείνους που η απόσταση δεν εμποδίζει την επικοινωνία σας,

μα ίσα ίσα εδραιώνει ολοένα και περισσότερο τα θεμέλια της σχέσης που επί χρόνια χτίζατε.

Εσυ,

που τώρα διαβάζεις αυτές τις γραμμές γνωρίζεις καλά ποιοι είναι εκείνοι και εκείνες, που μπορεί να βρίσκεστε πλαισιωμένοι σε διαφορετικά κτίρια και πλατείες μα οι σκέψεις σας ενώνονται .

Πρόκειται για σχέσεις που όσα χρόνια και αν περνούν,

αποκτούν ένα βάρος τόσο ασήκωτο ,

σαν τεράστιο βράχο που αρνείται πεισματικά να εγκαταλείψει μπροστά σε όποια δυσκολία ή κατάσταση εμποδίζει και τις πιο αναμενόμενες συναντήσεις.

Είναι ένα βάρος χρόνων και διαρκών αναμνήσεων που συνειδητά και όλο χαρά δημιουργείτε στο χρόνο.